|
De afbeeldingen
Toen mijn moeder het ontwerp voor deze site zag, was haar eerste reactie een verbaasd: 'Maar waarom vervals je oude tekeningen?' Dat vond ik een interessante vraag. Waarom had ik eigenlijk al die jaren etsen van de oude meesters verzameld? Waarom hadden die pentekeningen me altijd zo gefascineerd?
|
|
| De klassieke dressuurboeken van meesters als De Pluvinel en Eisenberg zijn al fascinerend leesvoer an sich, maar het zijn de tekeningen die ze werkelijk tot leven brengen. Ze laten niet alleen zien hoe paarden en rijkunst er in hun tijd uitzagen (misschien zelfs juist niet!), maar vooral hoe rijkunst er in de ogen van de meesters uit zou moeten zien. De onzichtbare beenhulpen, de ruiterzit die zelfs in de meest explosieve schoolsprongen ontspannen blijft, de doorhangende teugels en een paard dat zichzelf verzamelt binnen de vrijheid die de ruiter hem geeft. |
|
| Als Pennymeisje werd ik al gegrepen door het feit dat de klassieke dressuur een paard op zo'n manier trainde dat hij er zelf lichamelijk beter van werd. Toen ik diezelfde dressuur in vrijheid begon te trainen, begon ik me langzaam maar zeker af te vragen hoe het eruit zou hebben gezien als de oude meesters honderden jaren geleden ook zo getraind zouden hebben. |
|
| Aangezien de oude etsen er nu eenmaal uitzien zoals ze eruitzien, zou ik het nooit weten. Totdat mijn vriend me op een dag weer eens door de magische wereld van Photoshop leidde. En daar was ineens de kans om het onmogelijke te doen! Ik zocht de scan op van de beroemde ets van Francois Robichon de la Gueriniere en zette voorzichtig de eerste digitale gum op het papier. Heel voorzichtig, pixel voor pixel, ontdeed ik het wereldberoemde paard van zijn hoofdstel. De dagen daarop herstelde ik langzaam maar gestaag het gezicht van het dier dat mij al die jaren had geinspireerd en legde uiteindelijk voorzichtig een cordeo in de handen van zijn ruiter. En het gekke was: eigenlijk zag het er heel normaal uit. Dressuur in vrijheid bleek helemaal zo vreemd nog niet. |
|
| Hieronder dus de meesters die me geïnspireerd hebben om de volgende stap in klassieke dressuur te zetten. Links de originelen en rechts de versies met cordeo. Klik erop en je ziet de grote versie. |
| Wil je niet alleen de originele etsen maar ook de oorspronkelijke teksten zien en gratis downloaden? Ga dan naar de geweldige online bibliotheek van de Veterinaire Universiteit van Lyon. |
